Η ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ TUG-10 ΑΝΙΧΝΕΥΕΙ ΤΟΝ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΑΠΟΚΟΡΕΣΜΟ ΑΣΚΗΣΗΣ ΣΕ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΜΕ ΔΙΑΜΕΣΕΣ ΠΝΕΥΜΟΝΟΠΑΘΕΙΕΣ: ΣΥΣΧΕΤΙΣΗ ΜΕ ΤΗΝ 6-ΛΕΠΤΗ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΒΑΔΙΣΗΣ, ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΟΑΝΑΠΝΕΥΣΤΙΚΗ ΔΟΚΙΜΑΣΙΑ ΑΣΚΗΣΗΣ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΑΧΥΤΙΚΗ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ

Μπίσμπος Μάριος1, Μπούτου Αφροδίτη2, Ζαφειρίδης Ανδρέας1, Ζαχαρίας Αθανάσιος2, Ραμπιάδου Χριστίνα3, Κρητικού Στέλλα1, Γκαλγκουράνας Ιωάννης1, Καστριτσέας Λεωνίδας1, Στανόπουλος Ιωάννης2, Μαρκοπούλου Αικατερίνη3, Πίτσιου Γεωργία2, Δίπλα Κωνσταντίνα1,2,

1Εργαστήριο Εργοφυσιολογίας και Βιοχημείας της Άσκησης, ΤΕΦΑΑ Σερρών, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

2Κλινική Αναπνευστικής Ανεπάρκειας, ΓΝ Παπανικολάου, Ιατρική Σχολή, Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

3Πνευμονολογική Κλινική ΕΣΥ, ΓΝ Παπανικολάου, Θεσσαλονίκη

Εισαγωγή. Η δοκιμασία Time-Up-and-Go (TUG) είναι μια απλή και σύντομη δοκιμασία αξιολόγησης της λειτουργικής ικανότητας, που δεν απαιτεί εξειδικευμένο εξοπλισμό. Η χρησιμότητά της στην ανίχνευση σημαντικού αποκορεσμού κατά την άσκηση σε ασθενείς με διάμεσες πνευμονοπάθειες (ILD), δεν έχει μελετηθεί.

Σκοπός ήταν (i) να εξετασθεί η πτώση του κορεσμού αιμοσφαιρίνης σε οξυγόνο (ΔSpO₂) κατά τη δοκιμασία TUG 10 επαναλήψεων (TUG-10), κατά την 6-λεπτη δοκιμασία βάδισης (6MWT) και κατά την καρδιοαναπνευστική δοκιμασία άσκησης (CPET) και (ii) να διερευνηθούν οι συσχετίσεις μεταξύ παραμέτρων της TUG-10 με εκείνες της 6MWT και της CPET, καθώς και οι συσχετίσεις της TUG-10 με τη διαχυτική ικανότητα των πνευμόνων (DLCO).

Υλικό & Μέθοδος. Συμμετείχαν 16 ασθενείς με ILD (71,1±7,0 ετών), οι οποίοι υπεβλήθησαν σε TUG-10, 6MWT και CPET. Κατά την TUG-10 καταγράφηκαν η διάρκεια εκτέλεσης και η ΔSpO₂, στη 6MWT η απόσταση και η ΔSpO₂ και στην CPET η μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου (VO₂peak) και η ΔSpO₂. Επίσης, μετρήθηκε η DLCO.

Αποτελέσματα. Οι συμμετέχοντες ολοκλήρωσαν τη TUG-10 σε 84,4±20,1 s. Δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στη ΔSpO₂ μεταξύ της TUG-10 και των άλλων δύο δοκιμασιών (TUG-10:-6,5±4,5%, 6MWT:-6,5±4,5% και CPET:-6,8±3,8%). Η διάρκεια της TUG-10 συσχετίστηκε αρνητικά με την απόσταση της 6MWT (r = -0,833, p<0,01). Επιπλέον, η ΔSpO₂ στην TUG-10 συσχετίστηκε σημαντικά με τη ΔSpO₂ στην 6MWT (r = 0,606, p<0,05) και στην CPET (r = 0,585, p<0,05), καθώς και με τη DLCO (r = -0,716, p<0,001).

Συμπεράσματα. Η δοκιμασία TUG-10 αποτελεί μια απλή, γρήγορη (<1,5 λεπτό) μέθοδο για την ανίχνευση σημαντικού αποκορεσμού κατά την άσκηση σε ασθενείς με ILD. Θα μπορούσε να αποτελέσει μία εναλλακτική των δοκιμασιών 6MWT και CPET, σε περιβάλλοντα πρωτοβάθμιας υγείας ή ιδιωτικά ιατρεία όπου δεν υπάρχει πρόσβαση σε εξειδικευμένο εξοπλισμό ή χώρο.