ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΠΟΛΥΤΡΑΥΜΑΤΙΑ ΜΕ ΡΗΞΗ ΣΠΛΗΝΟΣ ΜΕ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΗ ΜΗ ΔΙΕΓΝΩΣΜΕΝΗ ΑΙΜΑΤΟΛΟΓΙΚΗ ΝΟΣΟ

Εισαγωγή: Το τραύμα αποτελεί σημαντική αιτία θανάτου παγκοσμίως, ενώ παρατηρείται πως οι θάνατοι στους πολυτραυματίες μειώνονται κατά 60%, μετά τον επιτυχή έλεγχο της αιμορραγίας στην οξεία φάση. Σκοπός: Σκοπός της εργασίας είναι η παρουσίαση πολυτραυματία, μετά από πτώση από ύψος και η εξατομικευμένη αντιμετώπιση αυτού, λόγω ευρημάτων, κατά τη λαπαροτομία, συμβατών με αιματολογική κακοήθεια. Υλικό & Μέθοδος: Άνδρας 67 ετών, με ελεύθερο ιστορικό, προσεκομίσθη με το ΕΚΑΒ, ύστερα από πτώση από ύψος, πέντε μέτρων. Κατά την πρωτογενή εκτίμηση σημειώθηκαν αιμοδυναμική σταθερότητα, κάκωση θώρακος και κοιλίας, με μειωμένο αναπνευστικό ψιθύρισμα δεξιά και ευαισθησία περιομφαλικά, όπου συνυπήρχε ευμέγεθες αιμάτωμα, αλλά και αριστερού υποχονδρίου. Υπεβλήθη σε ολοσωματική αξονική τομογραφία, όπου ανεδείχθη αιμοθώρακας δεξιά με πολλαπλά κατάγματα πλευρών και ρήξη σπληνός grade IV/V. Αποτελέσματα: Ο ασθενής οδηγήθηκε στο χειρουργείο, όπου τέθηκε σωλήνας θωρακικής παροχέτευσης δεξιά, με άμεση εκκένωση δύο λίτρων αίματος, επιβεβαιώνοντας την ύπαρξη μαζικού αιμοθώρακα. Ο ασθενής διασωληνώθηκε και υποβλήθηκε σε ερευνητική λαπαροτομία. Αναγνωρίσθηκε μαζική σπληνομεγαλία, με το χείλος του σπληνός να εκτείνεται εντός της ελάσσονος πυέλου. Διεγχειρητικά αναγνωρίσθηκε κάκωση Grade II, ερχόμενο σε αντίθεση με τα απεικονιστικά ευρήματα. Δεδομένης της εξάντλησης του πηκτικού μηχανισμού, των πιθανοτήτων άσκησης πιεστικών φαινομένων μελλοντικά αλλά και λόγω της αυξημένης υποψίας αιματολογικής κακοήθειας, κρίθηκε αναγκαία η σπληνεκτομή για αποφυγή δεύτερης πιθανής λαπαροτομής. Με το πέρας του χειρουργείου, διαπιστώθηκε αερομετρική επιδείνωση και μετά από νέα αξονική θώρακος, με νέο εύρημα τον πνευμοθώρακα αριστερά, τέθηκε θωρακικός σωλήνας και αριστερά. Ο ασθενής διακομίσθηκε σε ΜΕΘ, ενώ επέστρεψε στη χειρουργική κλινική σε 7 ημέρες για συνέχιση νοσηλείας. Η ιστοπαθολογική έθεσε τη διάγνωση λεμφώματος. Συμπεράσματα: Ήπιες κακώσεις σε έδαφος μαζικής σπληνομεγαλίας, μπορεί να παρερμηνευθούν ως υψηλόβαθμες απεικονιστικά. Η αντιμετώπιση τους αποτελεί πρόκληση για το χειρουργό, καθώς καλείται στην οξεία φάση να συνυπολογίσει τους άμεσους και απώτερους κινδύνους σε τέτοιους ασθενείς που χρήζουν εξατομικευμένης φροντίδας, ώστε να αντιμετωπιστούν με το βέλτιστο τρόπο.