ΔΕΙΚΤΕΣ ΔΙΑΚΟΠΗΣ ΚΑΠΝΙΣΜΑΤΟΣ ΑΣΘΕΝΩΝ ΜΕ ΧΡΟΝΙΑ ΧΡΗΣΗ ΤΣΙΓΑΡΩΝ ΚΑΙ ΣΥΝΥΠΑΡΧΟΥΣΑ ΧΑΠ.

Σκοπός της μελέτης: είναι η αξιολόγηση των κλινικών παραγόντων, όπως βαθμός

δύσπνοιας και αντοχή στην άσκηση και ο ρόλος τους στην απόφαση των ασθενών με ΧΑΠ να διακόψουν ο κάπνισμα.

Υλικό: πρόκειται για αναδρομική μελέτη όπου αξιολογήθηκαν ασθενείς πάσχοντες

με ΧΑΠ, οι οποίοι προσήλθαν στο Ιατρείο Διακοπής Καπνίσματος κατά το τελευταίο

έτος.

Μέθοδος: οι ασθενείς εκτός από το ιστορικό καπνίσματος και τον λειτουργικό

έλεγχο της αναπνοής είχαν υποβληθεί σε 6-MWT και είχαν απαντήσει στο MRC

test και είχαν επανεκτιμηθεί στους 3 και 6 μήνες.

Αποτελέσματα: από τους 110 ασθενείς που είχαν προσέλθει στο Ιατρείο οι 50

πληρούσαν τα κριτήρια της ΧΑΠ. Ιστορικό με ,περισσότερα από 40 PY ανέφεραν

30 άτομα σοβαρού βαθμού ΧΑΠ με FEV1 μικρότερη από 50% της προβλεπόμενης

παρουσίαζαν 15 άτομα (15/50) , MRC 4-5 20 (20/50) και (13/50) 6-ΜWT

μικρότερο των 240 μέτρων. Επίσης από τα 15 άτομα με σοβαρή ΧΑΠ οι 9 ( εννέα )

είχαν τουλάχιστον μία παρόξυνση τρείς μήνες πριν επισκεφθούν το Ιατρείο.

Kατάφεραν να διακόψουν το κάπνισμα 19 άτομα, τα οποία παρουσίαζαν χαμηλό

6-ΜWT, είχαν πρόσφατες παροξύνσεις , και μικρότερο αριθμό τσιγάρων /ημέρα.

Δεν βρέθηκε συσχέτιση με την κλίμακα MRC, ούτε με την FEV1.

Συμπέρασμα: ο μικρός αριθμός κατανάλωσης τσιγάρων /ημέρα,, οι παροξύνσεις και η μειωμένη αντοχή στην άσκηση ήταν οι παράγοντες που οδήγησαν στην επιτυχή διακοπή του καπνίσματος. Αυτό μας δίνει το έναυσμα να αναλογιστούμε μήπως πρέπει στα Ιατρεία Διακοπής Καπνίσματος να δοθεί έμφαση στην αντοχή στην άσκηση, παρά στην δύσπνοια μόνη της. Όσο πιο στοχευμένες οι παρεμβάσεις τόσο περισσότερο το όφελος για την ομάδα αυτή των ασθενών.