ΟΨΙΜΗ ΕΝΕΡΓΟΣ ΕΞΑΓΓΕΙΩΣΗ ΚΑΚΩΣΗ ΣΠΛΗΝΟΣ GRADE IV – ΚΛΙΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ

Εισαγωγή: Ο σπλήνας αποτελεί τη συχνότερη θέση κάκωσης 45% στο αμβλύ τραύμα. Η καθυστερημένη αιμορραγία αποτελεί σημαντική επιπλοκή σε ασθενείς με κάκωση σπληνός υψηλού grade με μη χειρουργική αντιμετώπιση (NOM). Η αντιμετώπιση της επιπλοκής αυτής είναι συνήθως χειρουργική.

Σκοπός: Σκοπός της εργασίας είναι η παρουσίαση ενός ενδιαφέροντος περιστατικού, από την εμπειρία της κλινικής μας, με συντηρητική αντιμετώπιση όψιμης εξαγγείωσης κάκωσης grade IV σπληνός.

Αποτελέσματα: Ασθενής 60 ετών προσκομίσθηκε σε Κ.Υ. νησιωτικής περιφέρειας λόγω τροχαίου ατύχηματος. Κατά την αρχική εκτίμηση διαπιστώθηκε χαμηλή πίεση και κατάγματα πλευρών. Μετά την αρχική αναζωογόνηση ο ασθενής παρακολουθούνταν ως εξωτερικός ασθενής στο Κ.Υ. Την 6η ημέρα από τον τραυματισμό λόγω εμμένουσας θωρακαλγίας ο ασθενής διεκομίσθη στο νοσοκομείο μας. Κατά την αρχική εκτίμηση λόγω μετεωρισμού κοιλίας ζητήθηκε υπέρηχος F.A.S.T. όπου ανέδειξε μεγάλη συλλογή υγρού σε όλους τους ενδοκοιλιακούς χώρους και ανομοιογένεια στο σπληνικό παρέγχυμα. Επειδή ο ασθενής ήταν αιμοδυναμικά σταθερός διενεργήθη ολόσωμη αξονική τομογραφία με σκιαγραφικό (CT). H CT ανέδειξε κάκωση σπληνός grade IV με ενεργό εξαγγείωση, κάκωση ήπατος grade II και υπεζοκωτική συλλογή ΑΡ. Λόγω αιμοδυναμικής σταθερότητας και μη ύπαρξη ΚΕΚ αποφασίζεται συντηρητική αντιμετώπιση.  Πραγματοποιήθηκε επιτυχής αγγειοεμβολισμός με μικροσφαιρίδια και coils στον άνω κλάδο της σπληνικής αρτηρίας και 48ωρη παρακολούθηση στη μονάδα εντατικής θεραπείας. Την 3η ημέρα από τον εμβολισμό μεταφέρθηκε στον θάλαμο όντας κλινικοεργαστηριακά βελτιωμένος. Την 7η ημέρα πραγματοποιήθηκε επανέλεγχος με CT όπου διεπιστώθη πνευμονική εμβολή σε περιφερικούς κλάδους και απεικονιστική βελτίωση στην κοιλιακή χώρα, χωρίς νέκρωση του σπληνικού παρεγχύματος.Την 14η ημέρα από τον εμβολισμό ο ασθενής εξέρχεται καλώς.

Συμπεράσματα: Η διαχείριση του τραύματος σπλήνα πρέπει να βασίζεται στην αιμοδυναμική κατάσταση του ασθενούς, στην ανατομία του τραυματισμού και στις συνοδές κακώσεις. Η συντηρητική αντιμετώπιση και η διατήρηση του οργάνου εάν είναι δυνατόν επιλέγεται όλο και περισσότερο καθώς ευνοεί τον ασθενή.