Σκοπός: Τα ινσουλινώματα αποτελούν παγκρεατικούς λειτουργικούς όγκους και χαρακτήριζονται από αυτόνομη έκκριση ινσουλίνης και εμφάνιση υπογλυκαιμιών. Δεδομένου ότι η χειρουργική εξαίρεση αποτελεί την θεραπεία εκλογής, η γνώση του μεγέθους, της εντόπισης και της βιολογικής συμπεριφοράς του όγκου είναι απαραίτητη για τον σχεδιασμό της χειρουργικής στρατηγικής. Η εργασία μελετά την εφαρμογή προεγχερητικής ενδοσκοπικής σήμανσης (tattoο) σε 3 ασθενείς με υπογλυκαιμικά επεισόδια και μονήρη μορφώματα παγκρέατος μη μεταστατικά.

Υλικό: Στην ασθενή Α, μόρφωμα 1.2 cm ανευρέθη στο σώμα του παγκρέατος σε επαφή με τον κύριο παγκρεατικό πόρο. Στην ασθενή Β, μόρφωμα 1.4 cm ανευρέθη στην ουρά του παγκρέατος σε επαφή με την πύλη του σπληνός. Στην ασθενή Γ, ανιχνεύθηκε μόρφωμα 1.5 μεταξύ σώματος και ουράς του παγκρέατος σε επαφή με την σπληνική αρτηρία. Στις ασθενείς διενεργήθη ενδοσκοπικό υπερηχογράφημα για την λήψη βιοψίας και την σήμανση των εγγύτερων ορίων των βλαβών με μελάνη.

Αποτελέσματα: Οι ασθενείς υπεβλήθησαν σε περιφερική παγκρεατεκτομή και σπληνεκτομή. Η εντόπιση των όγκων επιβεβαίωθηκε ψηλαφητικά και μέσω του διεγχειρητικού υπερηχογραφήματος. Ο διεγχειρητικός χρόνος ήταν 243, 186 και 190 λεπτά αντίστοιχα. Οι ασθενείς έλαβαν εξιτήριο την 5η, 6η και 8η μετεγχειρητική ημέρα αντίστοιχα χωρίς συμβάματα. Σύμφωνα με την παθολογοανατομική έκθεση, σε όλες τις περιπτώσεις επετεύχθη R0 εκτομή pNET G2 όγκων με παραγωγή ινσουλίνης με παθολογοανατομικό στάδιο T1N0 για την ασθενή Α, T2N0 για την ασθενή Β και Τ1Ν0 για την ασθενή Γ.

Σύμπερασμα:  Παρά την εφαρμογή προηγμένων απεικονιστικών μεθόδων, η εντόπιση των ινσουλινωμάτων αποτελεί πρόκληση και χρήζει διεπιστημονικής συνεργασίας μεταξύ των κλινικών, εργαστηριακών και απεικονιστικών ειδικοτήτων για την καλύτερη έκβαση των ασθενών.

Abstract ID
ΑΑ351

Συγγραφέας