ΕΚΤΟΠΟΣ ΠΑΓΚΡΕΑΤΙΚΟΣ ΙΣΤΟΣ ΝΗΣΤΙΔΑΣ ΩΣ ΤΥΧΑΙΟ ΕΥΡΗΜΑ ΣΕ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΕΙΛΕΟΥ – ΚΛΙΝΙΚΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ

Εισαγωγή:Ως έκτοπος παγκρεατικός ιστός, ορίζεται η παρουσία παγκρεατικού ιστού εκτός παγκρέατος, ο οποίος δε σχετίζεται με το πάγκρεας τόσο ανατομικά όσο και σε ό,τι έχει να κάνει με την αγγείωση και τη νεύρωση. Εντοπίζεται συνήθως τυχαία διεγχειρητικά, ενδοσκοπικά ή νεκροτομικά και υπολογίζεται στο 0,5-13% του γενικού πληθυσμού. Η πλειοψηφία των καταγραφών αφορούν στο ανώτερο πεπτικό σε ποσοστό >90% με συνηθέστερες εντοπίσεις το στόμαχο, το δωδεκαδάκτυλο τη νήστιδα και την απόφυση Meckel. Ο ακριβής μηχανισμός δημιουργίας των έκτοπων παγκρεατικών ιστών παραμένει άγνωστος, με τις θεωρίες να διαφέρουν ως προς το στάδιο της εμβρυογένεσης στο οποίο οφείλεται αυτή η ετεροτοπία. Μία θεωρία, θέλει κατά την οργανογένεση συστοιχίες πρώιμων παγκρεατικών κυττάρων, να μετακινούνται από το δωδεκαδάκτυλο, όπου εντοπίζονται φυσιολογικά, κατά μήκος του πρώιμου πεπτικού σωλήνα, σχηματίζοντας κατά μήκος του έκτοπο παγκρεατικό ιστό. Μία δεύτερη θεωρία, θέλει κατά με την ολοκλήρωση της γαστριδίωσης, η παγκρεατική μεταπλασία του ενδοδέρματος, να εναποθέτει υποβλεννογόνια παγκρεατικό ιστό ο οποίος και μεταναστεύει από την ορθότοπη ανατομική του θέση.

Σκοπός: Σκοπός της εργασίας είναι η παρουσίαση ενός ενδιαφέροντος περιστατικού της κλινικής μας με διεγχειρητικό εύρημα έκτοπου παγκρεατικού ιστού.

Αποτελέσματα: Ασθενής 71ετών, προσήλθε στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών με εικόνα αποφρακτικού ειλεού. Κατά τη διενέργεια ερευνητικής λαπαροτομίας με συμφυσιόλυση, εντερεκτομή με αναστόμωση σε πρώτο χρόνο, πραγματοποιήθηκε έλεγχος όλους του μήκους του εντέρου. Τυχαία, εντοπίστηκε μόρφωμα στο τοίχωμα της νήστιδας με τροφοφόρο αγγείο το οποίο και αφαιρέθηκε. Το πόρισμα της παθολογοανατομικής μελέτης, κατέδειξε έκτοπο παγκρεατικό ιστό με πλήρη διαφοροποίηση καθώς εντοπίστηκαν, νησίδια Langerhans, κυψελιδικά κύτταρα και πόροι (Κατηγορίες Ι κατά Heinrich και Fuentes).
Συμπεράσματα: Το έκτοπο πάγκρεας είναι μια σπάνια παθολογία η οποία αποτελεί διαγνωστική πρόκληση για τους κλινικούς ιατρούς. Τα μη ειδικά συμπτώματά ή η μη ύπαρξη συμπτωμάτων καθιστούν τη διάγνωση της νόσου ακόμη πιο δύσκολη. Η θεραπεία, εάν δεν πραγματοποιηθεί έγκαιρα, αυξάνει πολύ τις πιθανότητες επιπλοκών.