Εισαγωγή: Ο καρκίνος του μαστού είναι η συχνότερη κακοήθεια στις γυναίκες, με μεταστάσεις να
ανευρίσκονται συχνότερα στα οστά, στο ήπαρ και στους πνεύμονες. Το ποσοστό δευτεροπαθών
εστιών στο γαστρεντερικό σύστημα είναι μικρότερο του 1%, με ελάχιστες να εντοπίζονται στην
νήστιδα. Η ανατομία της περιοχής, καθιστά την χειρουργική προσπέλαση, την εκτομή σε υγιή όρια
και την δημιουργία αναστόμωσης ιδιαίτερα απαιτητική.
Σκοπός: Παρουσιάζουμε την επιτυχημένη αντιμετώπιση ασθενούς με οξεία κοιλία, σε έδαφος
διάτρησης της πρώτης μοίρας της νήστιδος, από μετάσταση λοβιακό Ca μαστού.
Υλικό και Μέθοδος: Πρόκειται για θήλυ ασθενή, 73 ετών, με ιστορικό λοβιακού Ca μαστού
αγνώστου πρωτοπαθούς εστίας από 7ετίας, με οστικές μεταστάσεις, υπό ορμονοθεραπεία και
στοχευμένη θεραπεία. Η ασθενής προσήλθε με οξύ κοιλιακό άλγος, εντοπιζόμενο ιδίως αριστερά,
και αναπηδώσα ευαισθησία. Ο απεικονιστικός έλεγχος ανέδειξε ρήξη στο επίπεδο της νήστιδας. Η
ασθενής υποβλήθηκε σε ερευνητική λαπαροσκόπηση, όπου ανευρέθηκε γενικευμένη περιτονίτιδα,
σε έδαφος διάτρησης στην εγγύς νήστιδα, αμέσως μετά τον σύνδεσμο του Treitz, οπότε και
αποφασίστηκε η μετατροπή σε ανοικτή επέμβαση. Κινητοποιήθηκε η 4 η μοίρα του
δωδεκαδακτύλου και πραγματοποιήθηκε τμηματική εντερεκτομή και πλαγιοπλάγια αναστόμωση
με χρήση λαπαροσκοπικού ευθύγραμμου κοπτοράπτη.
Αποτελέσματα: Η ασθενής νοσηλεύτηκε για 1 ημέρα στην ΜΕΘ και την 2 η μετεγχειρητική ημέρα
έγινε έναρξη ολικής παρεντερικής διατροφής. Την 7 η μετεγχειρητική ημέρα, διενεργήθηκε
επαναληπτική αξονική κοιλίας και διάβαση με γαστρογραφίνη, η οποία επιβεβαίωσε την βατότητα
της αναστόμωσης και την απουσία διαφυγής. Ακολούθησε έναρξη per os σίτισης της ασθενούς,
που έλαβε εξιτήριο την 12 η μετεγχειρητική ημέρα. Η ιστολογική εξέταση του εξαιρεθέντος τμήματος
της νήστιδας ανέδειξε μετάχρονη μετάσταση από λοβιακό Ca μαστού.
Συμπεράσματα: Οι εντερικές μεταστάσεις από λοβιακό Ca μαστού είναι σπάνιες, ιδιαίτερα στην
εγγύς νήστιδα. Η ανατομική ιδιαιτερότητα της περιοχής καθιστά τις αναστομώσεις επισφαλείς, με
την τεχνική κατάρτιση του χειρουργού και την καλή κινητοποίηση του εντέρου να αποτελούν
βασικό παράγοντα για την αποφυγή επιπλοκών.


