ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΜΕ ΣΥΝΔΡΟΜΟ MIRIZZI TYPE ΙΙΙ. ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟΥ

ΕΙΣΑΓΩΓΗ :

Το σύνδρομο Mirizzi ορίζεται ως απόφραξη του κοινού ηπατικού πόρου λόγω εξωγενούς πίεσης από λίθο ενσφηνωμένο στον κυστικό πόρο ή τον αυχένα της χοληδόχου κύστεως. Απαντάται στο 0,05–4% των ασθενών που υποβάλλονται σε χολοκυστεκτομή, με συχνότερη εμφάνιση στις γυναίκες, και συχνά δεν αναγνωρίζεται προεγχειρητικά. Η μη έγκαιρη διάγνωση μπορεί να οδηγήσει σε σημαντική νοσηρότητα λόγω τραυματισμού των χοληφόρων, ιδίως κατά τη λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή. Αποτελεί σπάνια αλλά ιδιαίτερα απαιτητική επιπλοκή της χολολιθίασης, καθιστώντας τη χειρουργική αντιμετώπιση προκλητική ακόμη και για έμπειρους χειρουργούς.

ΣΚΟΠΟΣ : Παρουσίαση της αντιμετώπισης ασθενούς με σύνδρομο Mirizzi Type III

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟΥ :

Ασθενής 39 ετών νοσηλεύθηκε στην κλινική μας με εικόνα οξείας χολοκυστίτιδας συνοδευόμενη από αποφρακτικό ίκτερο. Ο υπερηχογραφικός έλεγχος ανέδειξε μεγάλο λίθο στον αυχένα της χοληδόχου κύστεως, ενώ η MRCP κατέδειξε εξωγενή πίεση στον κοινό ηπατικό πόρο από τον ενσφηνωμένο λίθο, εύρημα συμβατό με σύνδρομο Mirizzi. Ο ασθενής υποβλήθηκε σε ERCP με τοποθέτηση πλαστικής ενδοπροθέσης στον χοληδόχο πόρο, με αποτέλεσμα τη σταδιακή κλινική του βελτίωση. Έλαβε εξιτήριο και επανήλθε προγραμματισμένα ένα μήνα μετά προς χειρουργική αντιμετώπιση. Υποβλήθηκε αρχικά σε λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή, κατά την οποία πραγματοποιήθηκε διάνοιξη της χοληδόχου κύστεως, απομάκρυνση του λίθου και υφόλική χολοκυστεκτομή. Διαπιστώθηκε έλλειμμα στον κοινό ηπατικό με ανάδειξη της ενδοπρόθεσης . Αποφασίστηκε μετατροπή σε ανοικτή επέμβαση και διενεργήθηκε χοληδοχοπλαστική με μεμονωμένες ραφές Vicryl 3.0 χρησιμοποιώντας κρημνό του τοιχώματος της χοληδόχου κύστεως. Η μετεγχειρητική πορεία υπήρξε ομαλή και ο ασθενής εξήλθε την 6η μετεγχειρητική ημέρα. Στους τακτικούς επανελέγχους, καθώς και σε MRCP μετά από 2 μήνες, δεν αναδείχθηκαν παθολογικά ευρήματα.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ :

Η έγκαιρη αναγνώριση του συνδρόμου Mirizzi και η κατάλληλη χειρουργική στρατηγική είναι καθοριστικές για την αποφυγή επιπλοκών και τη βελτίωση της έκβασης. Στα πρώιμα στάδια (Τύπος I) μπορεί να πραγματοποιηθεί χολοκυστεκτομή, ενώ σε πιο σύνθετες περιπτώσεις (Τύποι II–IV) απαιτούνται εξειδικευμένες τεχνικές, όπως χοληδοχοπλαστική με κρημνό χοληδόχου κύστεως ή χολοπεπτικές αναστομώσεις. Η ακριβής προεγχειρητική διάγνωση και η επιλογή της κατάλληλης τεχνικής είναι καθοριστικές για την αποφυγή επιπλοκών και τη βελτίωση της έκβασης.