ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΚΕΝΤΡΙΚΩΝ ΚΑΘΕΤΗΡΩΝ Port a Cath.

ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΕΣ ΠΡΟΚΛΗΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΚΕΝΤΡΙΚΩΝ ΚΑΘΕΤΗΡΩΝ Port a Cath.

Εισαγωγή - Σκοπός

Η σύγχρονη διαχείριση του καρκίνου απαιτεί επαναλαμβανόμενη φλεβική πρόσβαση για δειγματοληψία αίματος και θεραπευτική χορήγηση φαρμάκων. Οι συσκευές μακροχρόνιας κεντρικής φλεβικής πρόσβασης, όπως τα συστήματα Port-a-Cath (PaC), χρησιμοποιούνται συστηματικά για τη διατήρηση της ακεραιότητας των περιφερικών φλεβών. παρέχουν αξιόπιστη μακροχρόνια φλεβική πρόσβαση και χρησιμοποιούνται ευρέως για τη χορήγηση χημειοθεραπείας Η άκρη του καθετήρα τοποθετείται  στη συμβολή της άνω κοίλης φλέβας και του δεξιού κόλπου. Η αφαίρεση ή η αντικατάσταση της συσκευής ενδείκνυται μετά από παρατεταμένη χρήση ή κατά την εμφάνιση επιπλοκών ή με το πέρας της θεραπείας .

Παρόλο που η αφαίρεση του PaC είναι γενικά απλή, η αντίσταση στην αφαίρεση μπορεί περιστασιακά να εμφανιστεί παρά την επαρκή έλξη και ο υπερβολικός χειρισμός μπορεί να οδηγήσει σε σοβαρά ανεπιθύμητα συμβάντα.

Η τεχνική περιλαμβάνει τομή πάνω από τη δεξαμενή, αποκόλληση  ήπια έλξη για την εξαγωγή του καθετήρα, κλείσιμο του τραύματος.

Υλικό- Μέθοδος

Την περίοδο 2014-2024 τοποθετήθηκαν 1115 καθετήρες ενώ πραγματοποιήθηκαν 440 διαδικασίες αφαίρεσης PaC  στην κλινική μας. Παρουσιάζουμε οκτώ περιπτώσεις που αφορούσαν δυσκολίες στην ανάκτηση του καθετήρα.

Αποτελέσματα

Σε δύο περιπτώσεις είχαμε κάταγμα καθετήρα οδήγησε σε μετατόπιση και παρέμβαση της επεμβατικής ακτινολογίας με επιτυχή αφαίρεση του υπολειπόμενου τμήματος του  καθετήρα.

 Σε  τρεις περιπτώσεις υπήρχε εγκλωβισμός του καθετήρα στο φλεβικό σύστημα με αναγκαία την εγκατάλειψη της προσπάθειας ανάκτησης.

Δύο  ασθενείς παρουσίασαν αιμάτωμα στην περιοχή του PaC το οποίο αντιμετωπίστηκε συντηρητικά.

Τέλος η αναφορά στη μετατόπιση τμήματος καθετήρα port-a-cath προς τον δεξιό κόλπο σε έναν 61χρονο ασθενή οποίος επρόκειτο να υποβληθεί σε μεταμόσχευση.

Συμπεράσματα

 Αν και οι επιπλοκές κατά την αφαίρεση είναι σπάνιες η αυξανόμενη χρήση των εμφυτεύσιμων συστημάτων απαιτεί την αύξηση των γνώσεων σχετικά με τους πιθανούς μηχανισμούς που εμπλέκονται στην ανάπτυξη επιπλοκών, προκειμένου να ενημερωθεί ο ασθενής και να καταστεί το ιατρικό προσωπικό ικανό να διαχειρίζεται αυτά τα συστήματα και να εντοπίζει άμεσα απειλητικές για τη ζωή επιπλοκές.