ΝΕΥΡΟΕΝΔΟΚΡΙΝΙΚΟΣ ΟΓΚΟΣ ΣΚΩΛΗΚΟΕΙΔΟΥΣ ΑΠΟΦΥΣΗΣ: ΤΥΧΑΙΟ ΕΥΡΗΜΑ ΣΕ ΑΣΘΕΝΗ ΜΕ ΟΞΕΙΑ ΣΚΩΛΗΚΟΕΙΔΙΤΙΔΑ

Εισαγωγή: Οι νευροενδοκρινικοί όγκοι της σκωληκοειδούς απόφυσης (aNETs) αποτελούν σπάνιο εύρημα, με συχνότητα <1% των σκωληκοειδεκτομών. Συνήθως ανακαλύπτονται τυχαία, καθώς η κλινική τους εικόνα δεν διαφοροποιείται από την οξεία σκωληκοειδίτιδα. Η ιστολογική εξέταση όλων των παρασκευασμάτων είναι καθοριστικής σημασίας για τη διάγνωση και τη θεραπευτική στρατηγική.

Σκοπός: Η παρουσίαση περιστατικού aNET που αναγνωρίστηκε ιστολογικά μετά από σκωληκοειδεκτομή και η διερεύνηση των κριτηρίων που καθορίζουν τη μετέπειτα αντιμετώπιση και παρακολούθηση, σύμφωνα με τις κατευθυντήριες οδηγίες ENETS (2023) και NCCN (2024).

Υλικό & Μέθοδος: Γυναίκα 32 ετών προσήλθε με εικόνα οξείας σκωληκοειδίτιδας και υποβλήθηκε σε λαπαροσκοπική σκωληκοειδεκτομή. Το παρασκεύασμα εξετάστηκε ιστολογικά με H&E και ανοσοϊστοχημικούς δείκτες (Χρωμογρανίνη Α, Συναπτοφυσίνη, Ki-67).

Αποτελέσματα: Η ιστολογική ανάλυση ανέδειξε καλά διαφοροποιημένο νευροενδοκρινικό όγκο (pT1, G1) διαμέτρου 3 mm στην κορυφή της σκωληκοειδούς απόφυσης. Δεν παρατηρήθηκε μιτωτική δραστηριότητα (Ki-67: 1%), ενώ υπήρξε θετικότητα σε Συναπτοφυσίνη και Χρωμογρανίνη Α. Δεν ανιχνεύθηκαν λεμφαγγειακή, αγγειακή ή περινευρική διήθηση (L0, V0, Pn0), και τα χειρουργικά όρια ήταν ελεύθερα (R0). Σύμφωνα με τις οδηγίες, όγκοι ≤1 cm χωρίς χαρακτηριστικά υψηλού κινδύνου αντιμετωπίζονται επαρκώς με σκωληκοειδεκτομή. Το περιστατικό συζητήθηκε στο Ογκολογικό Συμβούλιο και αποφασίστηκε παρακολούθηση χωρίς περαιτέρω εκτομή.

Συμπεράσματα: Η ορθή θεραπευτική στρατηγική στους aNETs βασίζεται στην ακριβή παθολογοανατομική αξιολόγηση. Η απόφαση για συμπληρωματική εκτομή εξαρτάται από το μέγεθος του όγκου, τον βαθμό διήθησης, την ύπαρξη αγγειακής ή λεμφαγγειακής διήθησης και τα χειρουργικά όρια. Ενώ οι όγκοι >2 cm ή με χαρακτηριστικά υψηλού κινδύνου απαιτούν δεξιά ημικολεκτομή, για όγκους ≤1 cm η σκωληκοειδεκτομή είναι επαρκής. Η ζώνη των 1–2 cm παραμένει πεδίο συζήτησης και επιβάλλει εξατομίκευση σε πολυεπιστημονικό πλαίσιο. Το περιστατικό αυτό αναδεικνύει τη σημασία της συστηματικής ιστολογικής διερεύνησης και της ευθυγράμμισης με διεθνείς κατευθυντήριες οδηγίες (ENETS, NCCN), όχι μόνο για την αποφυγή υπερεπεμβάσεων, αλλά και για τη διαμόρφωση τεκμηριωμένων αλγορίθμων διαχείρισης, προς αποφυγή περιττών απεικονιστικών εξετάσεων.