Γενικό Νοσοκομείο Λευωκωσίας
Εισαγωγή
Η οξεία εκκολπωματίτιδα αποτελεί μία από τις συχνότερες οξείες χειρουργικές παθήσεις του παχέος εντέρου, με σημαντική νοσηρότητα και αυξανόμενη επίπτωση στις δυτικές κοινωνίες. Η κλασική επιθετική χειρουργική προσέγγιση έχει τα τελευταία χρόνια τροποποιηθεί, με έμφαση στη συντηρητική αντιμετώπιση και την εξατομίκευση της θεραπείας.
Σκοπός
Σκοπός της παρούσας ανασκόπησης είναι η παρουσίαση των νεότερων δεδομένων στη χειρουργική αντιμετώπιση της εκκολπωματίτιδας και η σύγκριση αυτών με τις παραδοσιακές στρατηγικές.
Υλικό & Μέθοδος
Πραγματοποιήθηκε βιβλιογραφική αναζήτηση στη βάση δεδομένων PubMed.
Αποτελέσματα
Η σύγχρονη βιβλιογραφία υποστηρίζει ότι η απλή, μη επιπλεγμένη εκκολπωματίτιδα αντιμετωπίζεται συντηρητικά, συχνά χωρίς την ανάγκη αντιβιοτικών σε επιλεγμένες περιπτώσεις. Σε επιπλεγμένα περιστατικά, η ελάχιστα επεμβατική προσέγγιση κερδίζει έδαφος έναντι της παραδοσιακής εκτομής κατά Hartmann, ιδιαίτερα σε αιμοδυναμικά σταθερούς ασθενείς. Η εκλεκτική χειρουργική μετά από επεισόδιο εκκολπωματίτιδας προτείνεται μόνο σε εξατομικευμένες περιπτώσεις και όχι ως ρουτίνα. Οι κατευθυντήριες οδηγίες της WSES και της ASCRS εστιάζουν στη μείωση της περιττής χειρουργικής και στην υιοθέτηση λιγότερο επεμβατικών τεχνικών.
Συμπεράσματα
Η αντιμετώπιση της εκκολπωματίτιδας έχει μεταβληθεί σημαντικά την τελευταία δεκαετία, με σαφή στροφή προς τη συντηρητική θεραπεία και την εξατομίκευση των ενδείξεων χειρουργικής παρέμβασης. Η λαπαροσκοπική χειρουργική αποτελεί πλέον βασικό εργαλείο, ενώ η εκτομή κατά Hartmann περιορίζεται σε επιλεγμένα περιστατικά. Η ενημέρωση των χειρουργών για τις νεότερες κατευθυντήριες οδηγίες είναι απαραίτητη για τη βέλτιστη φροντίδα των ασθενών.
Abstract ID
ΑΑ383
