ΜΕΛΕΤΗ ΤΩΝ ΑΙΜΟΣΤΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ ΣΕ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΜΕ ΑΝΤΙΡΡΟΠΟΥΜΕΝΗ ΚΑΙ ΜΗ ΚΙΡΡΩΣΗ ΗΠΑΤΟΣ: ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΚΗ ΔΙΑΘΕΣΗ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΡΡΟΠΟΥΜΕΝΗ ΑΙΜΟΣΤΑΣΗ (REBALANCED HEMOSTASIS)

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Η κίρρωση του ήπατος χαρακτηρίζεται από μια εξαιρετικά σύνθετη και εύθραυστη ισορροπία των προ-πηκτικών και αντιπηκτικών παραγόντων, με τη σύγχρονη παθοφυσιολογική προσέγγιση να εισάγει την έννοια της αντιρροπούμενης αιμόστασης (rebalanced hemostasis).

ΣΚΟΠΟΣ

Η αξιολόγηση και η ανάδειξη, μέσω στατικών και δυναμικών μεθόδων, μίας αξιόπιστης και σφαιρικής προσέγγισης του αιμοστατικού προφίλ των κιρρωτικών ασθενών που να επιτρέπει την ορθότερη κλινική διαχείριση τους.

ΜΕΘΟΔΟΙ

Πρόκειται για προοπτική μελέτη του αιμοστατικού μηχανισμού ασθενών με κίρρωση διαφορετικών σταδίων κατά Child-Pugh που παρακολουθούνται στο Ηπατολογικό Ε.Ι. των νοσοκομείων Γ.Ν.Θ. Ιπποκράτειο και Γ.Ν.Θ. Παπανικολάου. Μέχρι σήμερα καταγράφηκαν 14 ασθενείς με κίρρωση οποιασδήποτε αιτιολογίας, εκ των οποίων οι 10 (71,4%) ήταν άνδρες και οι 4 (28,5%) γυναίκες. Η μέση ηλικία των ασθενών ήταν 60,2 έτη, με διάμεση ηλικία τα 61 έτη. Όσον αφορά τη βαρύτητα της ηπατικής νόσου σύμφωνα με την ταξινόμηση Child–Pugh, 5 ασθενείς (35,7%) κατατάχθηκαν στο στάδιο Child A, 6 (42,8%) στο στάδιο Child B και 3 (21,4%) στο στάδιο Child C. Από τους ασθενείς λήφθηκε φλεβικό αίμα και προσδιορίστηκαν τα επίπεδα δραστικότητας του ADAMTS13, των παραγόντων VIII (FVIII) και von Willebrand και των κλασικών παραμέτρων πήξης (ινωδογόνο, αιμοπετάλια, INR/PT).

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ:

Τα πρόδρομα αποτελέσματα της μελέτης έδειξαν αύξηση των επιπέδων FVIII, η οποία κλιμακώθηκε ανάλογα με τη βαρύτητα της νόσου (Child C > Child A, p<0.05), επιβεβαιώνοντας την θρομβωτική τάση στη μη αντιρροπούμενη κίρρωση. Η δραστικότητα του ενζύμου ADAMTS13 παρουσίασε σταδιακή μείωση, με τα χαμηλότερα επίπεδα να καταγράφονται στους ασθενείς με μη αντιρροπούμενη νόσο, υποδηλώνοντας αυξημένο κίνδυνο θρομβώσεων (p<0.05). Επιπλέον, καταγράφηκε στατιστικά σημαντική ελάττωση του αριθμού των αιμοπεταλίων και παράταση των «κλασικών» χρόνων πήξης, οι οποίες παραδοσιακά ερμηνεύονται ως ενδείξεις αιμορραγικής διάθεσης.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ:

Τα αποτελέσματα επιβεβαιώνουν τα βιβλιογραφικά δεδομένα των κλασικών παραμέτρων της πήξης στους κιρρωτικούς ασθενείς μέχρι σήμερα. Στο μελλοντικό σχεδιασμό της μελέτης περιλαμβάνεται η σύγκριση των παραπάνω με τις νέες λειτουργικές μεθόδους.