ΕΚΣΕΣΗΜΑΣΜΕΝΗ ΑΥΞΗΣΗ ΤΡΑΝΣΑΜΙΝΑΣΩΝ ΣΕ ΑΥΤΟΑΝΟΣΗ ΗΠΑΤΙΤΙΔΑ ΣΕ 43ΧΡΟΝΗ ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΣΘΕΝΗ

Εισαγωγή

Η οξεία ηπατίτιδα χαρακτηρίζεται από οξεία ηπατική βλάβη, ηπατική εγκεφαλοπάθεια και αυξημένο INR(>1,5), έναρξης κάτω των 26 εβδομάδων. Συχνότερες αιτίες αποτελούν η φαρμακευτική, ιογενής, η αλκοολική, ισχαιμική και αυτοάνοση ηπατίτιδα, καθώς και η νόσος του Wilson. Όσον αφορά την αυτοάνοση ηπατίτιδα, πρόκειται για μία αυτοάνοση νόσο που προσβάλλει συνηθέστερα τις γυναίκες. Παρουσιάζεται συχνότερα ως ασυμπτωματική αύξηση των ηπατικών ενζύμων, και σπάνια ως οξεία ηπατίτιδα ή κεραυνοβόλος ηπατική ανεπάρκεια, με σημαντική αύξηση των ηπατικών ενζύμων. Η διάγνωση βασίζεται στον αποκλεισμό των λοιπών πιθανών αιτιών, την ανεύρεση αυξημένων τρανσαμινασών, την υπεργαμμασφαιριναιμία και την ανεύρεση αυτοαντισωμάτων. Παρουσιάζουμε την περίπτωση μιας 43χρονης ασθενούς που προσήλθε στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του νοσοκομείου μας με ίκτερο, καταβολή και αύξηση τρανσαμινασών >10 φορές του φυσιολογικού.

Παρουσίαση Περιστατικού
Γυναίκα 43 ετών μαροκινής καταγωγής χωρίς ιστορικό ηπατικής νόσου, παρουσιάστηκε στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών του νοσοκομείου μας λόγω καταβολής και επιδεινούμενης ικτερικής χροιάς δέρματος από εβδομάδας. Από το ατομικό της αναμνηστικό ανέφερε αρτηριακή υπέρταση, δυσλιπιδαιμία και κάπνισμα, ενώ λάμβανε ακετυλοσαλικυλικό οξύ 100mg, ατορβαστατίνη 20mg, μετοπρολόλη 25mg, αγωγή που είχε διακοπεί από 10 ημερών, χωρίς αναφερόμενη συνοδό λήψη ηπατοτοξικών ουσιών. Κατά τη φυσική εξέταση παρατηρήθηκε ικτερική χροιά δέρματος και σκληρών χιτώνων των οφθαλμών. Κατά την ψηλάφηση της κοιλίας δεν αναδείχθηκε ευαισθησία ούτε οργανομεγαλία. Από τον εργαστηριακό έλεγχο, η γενική αίματος ήταν φυσιολογική, ενώ αναδείχθηκε σημαντική αύξηση των τρανσαμινασών (SGPT 5854 IU/L, SGOT 5588 IU/L), της χολερυθρίνης (ολική χολερυθρίνη=15 mg/dl, άμεση=11,25), της LDH (1285 IU/L), της ALP (312 IU/L), ΙΝR (1,65). Στάλθηκαν επίπεδα παρακεταμόλης που ήταν αρνητικά, χωρίς ευρήματα από τον υπερηχογραφικό έλεγχο άνω-κάτω κοιλίας. Η ασθενής εισήχθη στην Παθολογική κλινική. Διενεργήθηκε CT άνω-κάτω κοιλίας με σκιαγραφικό που ανέδειξε ήπαρ αυξημένων διαστάσεων, ομοιογενές, με φυσιολογική απεικόνιση των αγγείων και τον σπλήνα οριακών διαστάσεων . Η καρδιολογική εκτίμηση δεν ανέδειξε κάποια παθολογία, ενώ από την οφθαλμολογική εκτίμηση δεν αναδείχθηκαν δακτύλιοι Kayser-Fleischer. Στάλθηκε ιολογικός έλεγχος ο οποίος ήταν αρνητικός για ηπατίτιδες (HAV, HBV, HEV) και ηπατοτρόπους ιούς (EBV, CMV, HSV, HIV), επιπλέον στάλθηκε σερουλοπλασμίνη ορού (32mg/dl) και χαλκός ούρων 24ωρου (128,2 μγ/L). Επιπλέον, διενεργήθηκε ηλεκτροφόρηση πρωτεινών, ποσοτικός προσδιορισμός ανοσοφαιρινών (IgG 2380 με τρεις μικρές ζώνες IgG-κ, ΙgG-λ, IgM-λ ), ανοσολογικός έλεγχος (ΑΝΑ, ΑΜΑ, anti-M2, ASMA, anti-Sp100, anti-gp210, c-ANCA, p-ANCA, anti-dsDNA, έναντι LKM- 1,2, anti-SLA/LP, f-aktin). Λόγω ανεύρεσης ΑΝΑ 1:160 και ASMA 1:160, έγινε έναρξη πρεδνιζολόνης με πτώση των επιπέδων των τρανσαμινασών. Η ασθενής πήρε εξιτήριο και παρακολουθείται σε τακτική εξωτερική βάση, ενώ οι τιμές των τρανσαμινασών επέστρεψαν στα φυσιολογικά επίπεδα στους τρεις μήνες θεραπείας.

Συμπέρασμα

Η οξεία αυτοάνοση ηπατίτιδα αποτελεί μια κλινικά σημαντική, αν και σχετικά σπάνια, αιτία οξείας ηπατικής βλάβης, η οποία δύναται να εκδηλωθεί με ιδιαίτερα υψηλές τιμές τρανσαμινασών. Είναι σημαντικό να υπάρχει κλινική υποψία και να συμπεριλαμβάνεται ως οντότητα στη διαφοροδιάγνωση της οξείας ηπατίτιδας, γιατί η έγκαιρη διάγνωση και η άμεση έναρξη ανοσοκατασταλτικής θεραπείας είναι καθοριστικής σημασίας, καθώς συνδέονται με ταχεία βιοχημική ανταπόκριση και καλή κλινική πορεία.